A poucas horas de ti.....a escasos metros de tempo.....(síndrome vacacional)

by Katangueiro

Neste outono invernío que padecemos, uns de mellor humor que outros, cinco son as cuestións, cinco, que me andan a reviravoltar por baixo do pelote. Recapacitemos:

FEIRA DE AUTÓNOMOS DE........GALICIA(¿?)

En coherencia co aquí publicado recentemente, pasámonos pola Feira de Autónomos de Galicia que se celebra ata o día de hoxe en Expocoruña. Como somos máis inocentes cuns nenés de baba, agardábamos atoparnos alí co máis selecto e selectivo da cidadanía consciente que se manifestou na Coruña a favor do comercio local e en contra das superficies comerciais...ben, e do carril-bus, dos bolardos, das beirarrúas do primeiro mundo....etc. Imposible estar máis equivocados, amiguiños e amiguiñas katanguistas!!!! A saber:

a) Si que é certo que nos atopamos con algúns dos convocantes e apoiantes desta manifa comercial, pero ganas me deron, certamente, de tirarlles un pouquichiño das orellas. Compramos cecina nun posto de Zamora, unha cazadora nun posto portugués e unha cousa de fogar noutro posto do veciño país quase-intervido. Vivir para ver...os que falan da importancia do comercio local contraprograman cunha feira onde o comercio local coruñés ocupa espazos significativamente mínimos!!!! Entre a Feira de Autónomos e os Centros Comerciais deben estar encantados en San Andrés, si señor!!!!

b) Resultou curioso entrar no amplísimo párking de Expocoruña e aparcar con extrema facilidade ao lado do accdeso principal ao andar expositivo, sobre todo habida conta de que na superficie habñia hostiazos por deixar o coche montado onde se puidese....Ao final, como defendimos sempre, todo é cuestión de CIVISMO. Tense ou non se ten, esa é a cuestión....

CONSUMIDOR VEHICULIZADO: Pero si yo sólo lo dejé unos minutitos mientras hacía unas gestiones!!!

OS CONTROLADORES DESCONTROLADOS SON COUSA XA CONTROLADA...

Isto é o temilla da semana, pero como non controlamos o alcance de que esteamos en ESTADO DE ALARMA, pasamos de facer leña e despois lume cun asunto liquidado. A Katangueira, ofendidísima, pagou un billete de avión a Madrid para acabar indo en ALSA. A xente pide, con razón, vinganza e sangue por terlles estropeado as súas tan traballadas vacances pero, digo eu e digo ben, que habería que facerlles entón aos que estropearon a nosa economía, traizoaron a nosa-vosa confianza e enriquecéronse a conta da desgraza da maioría???? Que habería que facerlles aos especuladores financeiros???? Que habería que facerlles a eses "empresarios de la élite española" que piden recortes e máis recortes públicos mentras eles continúan vivindo a súa farsa particular de vicios e malgastos???? Que??? Que???

CONTROLADOR (GAYUMBO BRANCO): Dios mío, por qué me has abandonado.....
BANQUERO (GAYUMBO AZUL CLARO) E ESPECULADOR FINANCEIRO (GAYUMBETE AZUL ESCURO): Anda, mamarracho, que por vuestra culpa nos quedamos sin ir a Punta Cana!!!!!

MATAR AO REISEÑOR...

Nos sei se o Assange este é un vivillo ou un revolucionario, pero que a boa e xenerosa xente de Visa, Mastercard, Postfinance ou Amazon estean a boicotealo.....non vos di nada????

Máis en clave local estamos ante os últimos días da Casa das Atochas, centro autoxestionado para a difusión cultural e o espertar social. O soño morreu, viva o soño!!!!

REBELDILLO: Iso, iso...non podemos durmirnos na nosa loita contra a especulación, contra o capital e por un mundo máis xust....zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz........

A EDUCACIÓN: "SIEMPRE DEJÓ EN NOSOTROS UNA GRATA IMPRESIÓN"

(Radio Océano)

Tanto alertar sobre os problemas terribles causados nos cocorotos de nenas e nenos de comunidades nórdicas onde lles "impoñen" os inútiles coñecementos de idiomas regionales para comprobar que o norte, o norte norte, o norte indómito, supera con creces ao sur peninsular en indicativos educativos. Resulta incrible, xa o sei, pero "los alumnos gallegos están por encima del Reino Unido o Alemania en comprensión de textos, al nivel de Luxemburgo o Estados Unidos en cálculo y al de Bélgica o Irlanda, muy alto, en conocimiento científico", segundo o informe PISA 2009. E iso que teñen que estudar galego, que se non......Verdá, señor Feijoo?????. Fóra das nosas fronteiras, para maior abundamento, a Andalucía monolingue na cola e Cataluña na cabeza en canto comprensión leitora. Como co cosa de Assange....non vos di nada????

LA YESI: Pues me encontré con el Yónatan y leía un libro...de papel!!!!
LA YENI: Tía, yo lo flipo, tía, o sea.....es que siempre fue un cutre y un rancio, tía....
LA SAMANTHA: Ji ji ji jito.....(ya me tarda entrar en "gugle" p'a saber de qué estan hablando)
LA VANE: (Por el amor de Miley Cyrus!!! Como se enteren de que veo los documentales de La Dos es mi muerte social...!!!!)

BLOGUEIROS PAPAROTOS

Publícano os nosos coleguis de Galicia Confidencial e xa estamos a recibir correos preguntándonos ao Pacotrón e máis eu se estábamos alí. País!!! Pois non, estimados demagogos. Ou ben a Xunta esqueceu convidarnos ou ben o tarxetón co convite oficial estraviouse polos correos adiante. Cousas da microtoponimia galega. O caso, en todo caso, é que a Xunta, acaso, gastou 71.800 euracos en convidar a nove blogueiros ultrapijos de la muerte a mariscadas e hotelazos....e todo por promocionar un día nos seus respectivos espazos web as Rías Baixas!!!! Pagárono a Xunta e a Deputación de Pontevedra al alimón, como debe ser. A defensa do caso di que só un dos blogs é visto nun día por 30.000 persoas. Uf, que abarrote....E pensar que unha campañiña en prensa de Madrid non sae nin pola metade e poden seguila tres millóns de leitores/as????

BLOGUEIROS PIJOS CONVIDADOS: Si, bueno, pero nuestro púbico, digo, público es muy pero que muy especial, sabes??? Aquí los katangueros es que no pintan nada, sebes?

Que vale...que si...que abur, yogur!!!!

NOC saca "negroscurocasiclaro": unha qualité case, pero case, katangueira

by Katangueiro, a partir dun extenso correo que nos envían os Amigos Popeiros

¿Resulta acaso unha lousa tan pesada vivir nunha cidade europea de tamaño medio, como é o caso da nosa marineda e katanguista extensión urbana e humana, que resulte pouco menos que imposible triunfar en calquera das artes plásticas e/ou drásticas que nos propoñamos si no y sólo si no nos trasladamos a vivir a Madriz, rompeolas de todas as katangas, e operamos desde alí? É isto posible?

Os nosos Amigos Popeiros cren que non, aínda que as probas e a experiencia digan, máis ben, o contrario. Eu, como xa vos vou rancio, non podo menos que lembrar a Radio Océano, un grupo de moitísimas máis excelencias que moitos e moitas que pululan por aí agochados, á espreita do seguinte asalto, detrás das liñas defensivas dos corenta abominables!!!

O certo é que salvo Xoel Deluxe, que tivo de marchar á capital estatal katangueira, e algunha aparición de Pablo Bicho, outro que tal, non sabemos de grupos locais que puidesen ter obtido a recompensa, cando menos, de que se lles escoitase e dese unha oportunidade. Triste sino o do pop en Katanga!!!!!!

Pero eis que os Amigos Popeiros insisten en que escoitemos e valoremos (nota de Katangueiro: sería mellor "valoricemos") o ambicioso traballo destes tipos tan próximos a Katanga...polo menos así o está o seu local de ensaio: ao sur do Río Lobo ou Ronda de Nelle, nas beiriñas máis septemtrionais do Río Bravo ou Ronda de Outeiro. Amigos de Katanga, pois.

Estes rapaces, que se chaman NOC, veñen de poñer á venda o seu primeiro cd titulado "Negroscurocasiclaro". Os Amigos Popeiros recoméndano (nota de Pacotrón; e eu tamén). Podedes coñecer algo máis de todo este enredo musical AQUÍ MESMIÑO.

Sigo sendo apenas un excéptico para este tipo de apostas (nota de Katangueiro: non sei por qué Pacotrón ten que meter notas nas miñas entradas), e máis se proceden dos nosos espirituosos  Amigos Popeiros, pero non estaría nada mal, e xa lle iría sendo hora, que por unha vez o grupo máis escoitado -esperamos que fóra dos corenta indesexables, of course-, estea formado por unha peña galega de aquí, e non por subprodutos niñato-madrileñoides ou caribeño-perralleiros de quita, sobre todo de quita, e pon!!!! (nota de Pacotrón: ou de Pin e Pon, que tamén).

KATANGUEIRA AUSTRONÁUTICA: Agora mesmo vou largar polo sumidoiro das letrinas este p. cedé do p. Bisbalete e a súa p. canción do p. mundial e vou poñer NOC. Así, cun par....

KATANGUEIRA DESPELOTADA: Uf...por fin...qué paz....Este Katangueiro e os seus gustos musicais tan mamarracheiros e ranciotes!!!!!! Mira que traer para as vacacións a discografía completa de TODOS os triunfitos, os máis patéticos tamén!!!!! Dáballe así, e así e así.......!!!!

Uf,en fin...vaia liada me monta a Katangueira desta vez.....Aburete yogurete!!!! (nota de Pacotrón: é que a culpa é túa, neno, por prea e borde) (nota de Katangueiro: quita daí pero xa, rata de sumidoiro!!!).

Baixo a praia está o formigón

Texto e fotos by Pacotrón

(Esta entrada é continuación de HOLIDAYS IN THE SUN)

Se para achegarse a un lugar debes percorrer unha autovía que, en ocasións, colga tan directamente sobre o mar que a unha beira contemplas o Mediterráneo e á outra un faro, non poderás estrañarte de que os chiringuitos de praia estean instalados NA PROPIA PRAIA. Isto ocorre na Costa del Sol, máis concretamente na provincia de Málaga. No Concello de Marbella a rede de sumidoiros atravesa as súas numerosas praias formadas por area escura e seixos africanos a partes iguais. "Eh que lah alcantarillah estaban anteh", dirá un lugareño se preguntades. O Katangueiro pregunta moito pero, ás veces, é mellor non saber.

Baixo a praia, entón, está o formigón. E baixo o formigón? Pois a praia, que vai estar!

Queremos praia, queremos paseo marítimo e queremos piso con vistas, pero todo non pode ser. Polo menos, sen pagar un alto prezo. É Puerto Banús un porto deportivo privado onde multitude de novos ricos, e varios aspirantes a selo, pasean os seus complexos deleitándose coa contemplación de embarcacións de recreo que ben semellan trasatlánticos a escala 1:43. Dá vergoña allea. Nas súas praias máis próximas, cando sube a marea, poden verse sumidoiros no medio do mar. Qué difícil é esconder a merda!!!!!

Os Gil, Roca,   Cachuli and company deixaron profundas cicatrices nesta parte da costa malagueña. Hoteis que nunca se remataron por falta de axuste á licencia, párkings de tres pisos inutilizables por carecer de toda legalidade, obras de restauración paradas a medio facer por trapallada urbanística...ata hai rúas como as rúas estreitas da Agra con edificios de dez alturas a ambos os dous lados!!!! Como en Katanga...levanta pisos e anda!!! Pero, sendo xustos, tamén chama poderosamente a atención o coidadiño que está o casco histórico de Marbella. "Un vazurero anteh de Gil", cóntannos. Mira que lle dixen ao Katangueiro que non era bo preguntar...sempre.

Tamén destaca esa zona polo bo gusto en canto á decoración floral e vexetal que descubrimos aquí, alá e acolá. Pública ou privada, a iniciativa natural e colorista non ten parangón polas nosas latitudes galaicas. Durante o día emborracha o aroma do xazmín, vencido sen condicións pola Dama de Noite ao caer a escuridade. Abraia a combinación de palmeiras nos Paseos e eucaliptos dentro das praias pensados para aqueles que procuran algo de sombra nos días en que os termómetros NUNCA NUNCA baixan de 27 graos. Se te curras ben a foto, parece un paraíso.

Moi perto de Marbella están as vilas de Ronda, camiño de Sevilla, e Mijas. Son estas dúas vilas tan cariñosamente consevadas que non atopo comparanza entre as nosas. Digamos que están máis e mellor conservadas que a aldea dos Ancares máis e mellor conservada que coñezades. Sitúanse en partes altas dos montes septentrionais, a non moitos kilómetros da Costa. Non veredes alí edificio algún que rache coa horizontalidade do seu urbanismo. E cantas flores!!!!!

Existen diferentes formas de enfrontar o fenómeno do turismo. Mesmo con fórmulas exitosas que non supoñan a destrución do patrimonio. Podemos velo en partes do Alentejo e Algarve. Tamén pervive, de certo modo, en determinados lugares da Costa do Sol. A súa antiga liña mariña estaba protagonizada polas continuadas prais, as pequenas dunas próximas e o monocultivo da cana de azucre. Salpimentadas, pequenas casiñas brancas advertían da presenza de actividade mariñeira. Foron os primeiros chiringuitos.

KATANGUEIRO: Baixo a praia estará o formigón, káustico amigo Pacotrón, pero sobre a area está o chiringuito...que non todo vai ser malo!!!!! Niñooo, una Campofrío, plis!!!!!

EPÍLOGO

Recomendáronnos visitar a igrexa da Nossa Senhora das Salas, en Sines. É unha capela algo morisca ou bizantina que ten unha relación con Vasco da Gama, o navegante. O que non poderíamos imaxinar é que o máis interesante se atopaba fronte a fronte do adro da capeliña. Un vello edificio, agora en desuso, expoñía a súa máxima anarquista pero, facédeme caso nesta ocasión, totalmente real. Aquí vos agasallo a foto:

E aquí o temilla musical relacionado:



Abur, yogur....

Holydays in the sun

Texto e fotos by Pacotrón

OS ADOQUÍNS BAIXO O ASFALTO

Durante o maio francés de 1968, a primavera de París, houbo quen escribiu nunha parede aquilo que dicía: Baixo os adoquíns está a praia. A frase fíxose famosa, traspasando fronteiras espaciais e temporais, e representando unha sorte de certeza en que o paraíso perdido, aquel que procuramos incesantemente, existe. Primeira mentira. Da outra, a de que se podía cambiar o mundo con flores e poesía, renunciando a facer  política -burguesa e corrupta por defecto e definición-, aínda agora estamos pagando as consecuencias. As decisións, non-políticas pero si economicistas, tomadas polos aquelas e aqueles que pertenceron a esa xeración conforman e deforman a sociedade actual. A realidade, aquilo que é real, fora perfeitamente retratado por Danny Boyle no denostado filme "A praia" (The Beach), protagonizado por Leonardo DiCaprio. O paraíso perdido non existe porque xa non quedan paraísos. Alí onde hai impresionante beleza natural hai alguén disposto a apropiarse dela. Os nosos soños yupis son pesadelos para moitos seres humanos. De crearmos un paraíso para nós sós, e os nosos amigos, este sería fascista, sectario, exclusivo e, en definitiva, infernal. O cárcere que nós mesmos creamos para nós mesmos. E mesmas.

Vimos de pasar uns días no Alentejo portugués. Percorrendo as súas estradas máis litorais non é difícil percibir o antigo empedrado que existe, e persiste, baixo o moderno asfalto, e que aínda resiste nas beiras dos arcéns, perfeitamente á vista. Tal como era a Avenida de Fisterra, sendo eu neno, e que aínda aparece por veces, en canto levanta un anaco de rúa. Ten tons sepias, marróns e beiges. As ccidades europeas, as italianas, francesas, alemanas, británicas e portuguesas, conservan o gosto polo empedrado dos seus centros históricos. Empedrado peonil, para os peóns, e adoquinado grisote para o tránsito de vehículos. Non sei qué pasaría no noso país, e mesmo no conxunto do Estado katangueiro todo, que abandonamos ese costume humanizador. Seguramente serían ideas de novos ricos, fachendosos da súa propia transformación e progreso económicos, analfabetos vitais. Auténticos gañáns.

E haberá quen pense que o empedrado é pobre, que non é cómodo, que non se poden levar tacóns -e menos de agulla- ou que esgota as pernas e agarrota as suspensións dos tremendos de carros que pilotamos, pero eu admiro que en Portugal persistan no empedrado, como as grandes civilizacións, e conducir, pilotar, o meu vinículo sabendo que debaixo do asfalto está o empedrado. Isto si que é unha frase certeiramente real: Baixo o asfalto está o adoquín, e baixo o adoquín a praia. Polo menos en Portugal.

Recomendamos unha visita polo Alentejo. Especialmente pola súa costa imponentemente dunar. Diríamos que se Portugal quedase deshabitado, en pouco máis de cinco anos a area cubriría unha parte moi importante da súa costa atlántica. Vilas enteiras quedarían, de seguro, ocultas baixo as dunas. Algo así como se apareceron as vellas pirámides ás tropas de Napoleón, quen xogaron a disparar os seus canóns contra a esfixie de Gizeh para ver de facer branco nela. Outros gañáns.

De certo que alí o océano, tan coñecido para nós, é imponente. Máis aínda pola súa abertura ao mar. As correntes que chegan do sur traen millóns e millóns de grans de area por día desde os desertos occidentais africanos. O vento do nordés conforma as dunas ao longo de toda a costa portuguesa. Isto é máis evidente na costa sur do País, entre o río Sado e o cabo San Vicente. E detrás das dunas, os piñeiros, os campos de arroz e as vides de viño. E detrás dos campos as casas. Bonitas elas. E o ceo sempre tan azul.....

Non é tampouco este Alentejo o paraíso perdido que buscaban tanto Sartre -ese caradurilla- como DiCaprio, pero comparándoo coas atrocidades cometidas por nós, sós ou en compañía doutros, en nome do turismo sobre a pel máis íntima do noso territorio, ata facelo en ocasións irrecoñecible, non podo evitar certa envexa. Este lugar esta cheo de persoas procedentes de Alemaña, Francia, Reino Unido, Holanda que van gozar daquilo que, sen selo, é o máis parecido ao paraíso....e nós por aquí suspirando polos turistas madrileños!!!!! Outros bos gañáns que preferimos destruír o noso máis bonito a cambio do seu máis feo. Cando escoito alguén que di: "¡Sarria, qué bonita!" ou "Malpica es un típico pueblo marinero gallego" resulta difícil non esvaecer. Abandonarse e abandonalo todo.

Outras veces, menos káustico e certeiramente máis práctico e materialista, penso na deformación da nosa paisaxe como un fracaso colectivo que nin tan siquera nos dá cartos. Se tivese sido un éxito esta clase de progreso á galega, os centros de lugares como Caión, Malpica, Miño, Muxía ou Fisterra estarían tan ateigados de todo tipo de restaurantes e tascas, e as súas rúas tan revoltas de xentes do máis diverso pasando algo máis que un día por alí que sería imposible circular a determinadas horas, ou non sentirse atraídos polo balbordo dos propios e dos estraños. Aquí flipamos con Baiona, Sanjenjo, Portonovo ou Villagarcía. Anda xa, por favor. Viaxemos un pouco todos. Paremos en Aveiro, Lagos, Porto Covo ou Vilareal de Santo António!!!!! Lugares que destacan polo máximo cariño e respecto que amosan polo seu patrimonio. Máis bonitos, máis turistas, máis cartos.....

Pero xa vos dixen que penso estas cousas nos meus días máis materialistas...

Este relato continuará na seguinte entrega titulada: BAIXO A PRAIA ESTÁ O FORMIGÓN.