Bágoas

Bágoas da Ministra italiana do Traballo anunciando onte os recortes de pensións, o aumento da necesidade de anos a cotizar e a quebra, penso, que evidente do que en Europa, e neste caso Italia, se deu en chamar Estado do Benestar. Bágoas porque, estou certo, ela ben sabe que nin con estes sacrificios rematará a traxedia. Quizais estamos xa condenados, non sei. Eu polo de agora prefiro pensar que hai quen sufre con/por isto. Un pouco por compensar, seica tamén van perseguir máis duramente o fraude fiscal (non era xa o que estaban facendo? Mmmmmmm...Non é tamén o que se fai tamén en España? Máis mmmmmmmmmmm...) e aumentarán os tipos impositivos ás maiores fortunas. Si, como en Suecia. Vamos.

Bágoas no noso barrio de Katanga, porque isto que cae do ceo non é choiva, non, que son bágoas polo fin das festas parroquiais. Outra cousa non sería unha explicación. A nosa querida parroquia, de tradicional virada de costas á realidade do barrio no que está situada, quixo un ano máis botar un pulso á racionalidade e celebrar nestes días pasados, sábado e domingo, unha nova edición das festas en honra de San Francisco Xabier. Que pensará este home de todo isto?

De resultas, comezando decembro, cun tempo que non acompaña nin convida a acudir a cousas deste calado moral, cunha crise global que asusta e que xa toca cuestións tan básicas como as pensións, a universalidade (suposta) da sanidade ou as prestacións, non se lles ocorre outra cousa mellor a estes meapilas -porque meapilas é o que son todos estes e todas estas da nosa querida parroquia- que dispoñer de dous días de verbena a dolor. Orquestras con chavalas mozas en mínimos trapos incluídas. Corte de rúa pactado cos munícipes, gran carpa para cubrirse das inclemencias e un monte de cartos tirados ao lixo un ano máis. Que de onde saen estes cartos? Fácil. Polo menos ata este ano, unha parte o pon a parroquia, das esmolas dos cristáns que acuden os domingos. Outra parte o Concello da Coruña. en forma de múltiples apoios que restan gasto, e a última parte os comercios e bares da zona. Tendo en conta de que os establecementos en funcionamento no barrio caeron á metade desde 2006, e tendo en conta o pouco que recoñecían os responsables recadar por esta vía, témome que unha vez máis este capricho pagouse con cartos públicos e cartos do "público" que acude ás sucesivas misas. Hai familias no barrio con todos os membros no paro, pero eu non coñezo o labor social que desenvolve esta parroquia. Quitando as festas, claro clarito.

E bágoas, estas provocadas pola comedia humana que nos sorprende cada día. Anuncian a bombo e platillo que se pechan os blogs dos Rosales e Ventorrillo (ver a nosa triste e emocionada nova) e vai e resulta que non era certo. NIN NUN BLOG VECIÑAL PODES CONFIAR XA. No caso do Blog de los Rosales semella que o leva outra persoa de perfil ben diferente, pero de blog pechado...nasti de plasti. O caso do blog do Ventorrillo (do Ventirrollo par os colegas) non é o mesmo. Resulta que volve en todo o seu esplendor. Agora van a polos delincuentes que hai na Ronda de Outeiro, despois de tontear cos de Penamoa e Conchiñas. Vese que nisto da delincuencia convén ir a cachos. Polo menos a algúns lles cunde mellor así. Pois nada, nada, a Rajoy, Feijoo e Negreira, que son os das (in)competencias!!!!!

SAN FRANCISCO XABIER: perdoa, Katangueiro, pero eu son o primeiro ao que lle jode tanta fe disfrazada de verbena e tan pouca obra... 
KATANGUEIRO: levanta, hostia, levanta....

Para tranquilidade dos seus lectores...

...A Voz de Galicia informa:

A previsión máis probable é que non chova durante a visita do Papa a Santiago. Nada que ver cos terribles agoiros que nos agardaban a comezos de semana. Ver agoiros.

Menos mal que vén o Papa. Non me protesten. Se non fose por esta visita, o Camiño de Santiago non pasaría de ser unha tradición regional. Cómo qué??? Pois así o indica o señor Arzobispo de Santiago en persoa, que algo virá sabendo do asunto promocional e de marquetín espiritual!!! Ver paranoia.

Tampouco estaría de máis comezar a ver esta visitilla como unha oportunidade de negocio. Así é, amiguiñas e amiguiños katanguistas. O terrible custe de todo este enredo, incrementado con outros gastos moi dificilmente computables, verase sen dúbida compensado coa consabida chuvia de millóns que acompaña a esta persoa. Os medios de Madrid máis acreditados calculan uns beneficios tales que con que a Súa Santidade (súa deles) quede na nosa querida Compostela unha ou dúas semanas saímos da crise pero de ya!!!!

En fin, que podedes seguir todo o relacionado con este magno evento no especial que o medio escrito regional máis importante de Galicia ten permanentemente actualizado, para tranquilidade dos seus (seus deles) lectores, of course!!!!!

LA PAPA: Tanto Papa, tanto Papa...LA PAPA!!!!

Bueno, que non todo serán facilidades, xa que a maligna campaña de desprestixio e difamación emprendida por uns poucos que non representan a ninguén podería estar deixándose notar na afluencia de turistas e turisteos varios...Menos mal que aínda quedan exemplos de xentes humildes e sinxelas...para tranquilidade de todos os lectores deste xornal...sen esquecer outras boas intencións algo menos ao alcance do común dos mortais...

Animamos desde aquí ao conxunto do colectivo homosexual para que acudan a Compostela tal cal pelegríns gozosos. A ver se se curan, que falta lles/nos fai, o Papa dixit!!!!

Se, por outra banda, ti es unha desas persoas desleixadas que non ten sentimento de ledicia algún ante a visita galaica do Pontífice, preme no enlace inferior e tómate un lilapause!!!

Con la Iglesia hemos topado, amigo katangueiro!!!

Ou ben preme directamente no seguinte botón de descanso....

Aifssss......que faltaba Paco o dos euromillóns!!!

Abur, yogur

De benefitientia publica: Don Carlos o Benefactor

Compartir

by Pacotrón

Nos ominosos anos de miseria e carencias tanto de índole pecuniaria como moral -anos pasados e, case case, presentes- era común característica de diferentes señoras de alta alcurnia e copete pagar o seu sen fin de pecados e vicios nefandos que daban, con gran sufrimento, cometido desenvolvendo con apoteose de xenerosidade un intenso labor social. Consistía este, basicamente, en atención a desvalidos e doentes, inmisericordes todos eles, mais rebaño de Deus a fin de contas.

Sopa boba, que así a nomeaban moitas persoas, moi humildes tamén e de sincera e sentida relixiosidade, que vían aquela hipocresía absoluta da parafernalia de repartir cazolo a cazolo unha sorte de alimento líquido de diferentes densidades, segundo a observancia, entre un desnutrido grupo de humanos, extraídos xa da súa condición, por parte dunhas señorotas ben vestidas, de ampuloso nome e cansino apelido tintineante. E todo isto ás portas das igrexas e conventos, dos concellos e centros sociais, procurando a bondadosa, dadivosa e misericordiosa mirada do Eterno pola vía máis directamente posible. Que boas as señoras. Con que servidoras nos da gozo o Señor!!!!, debían dicir os peticionarios desde o seu estado de miseria.

Unha amiga de Katanga, escasamente katangueira mais de orgullo choni, comentoume hoxe totalmente indignada como certo líder da dereita local, Carlos Negreira o benefactor, aproveitou unha unidade móbil de doazón de sangue para cumprir coa solidaria obriga non sen antes realizar convocatoria de prensa. Ela que leva anos doando sen dicirllo a practicamente ninguén!!!!

Non é a primeira vez que este tipo de feitos ocorre. De certo, en contadas ocasións, diferentes políticos de diferente sinal e/ou cor proceden a realizar ante os medios unha acción conxunta de carácter solidario, ecolóxico ou mesmo lúdico, con tal de motivar o persoal e irnos animando á súa práctica. Non semella que sexa este o caso. A nosa amiga insiste en que nas emisoras de radio locais só nomearon a Carlos o benefactor, pero o feito é execrable fágao quen o faga.

Moitas son as formas de facer política social, de educar na solidariedade e en dar información sobre necesidades que están aí mais, ás veces, tendemos a esquecer. Aparecer nunha unidade móbil de doazón de sangue con escolta mediática, xa garantidos os titulares do día seguinte na Voz, na Opi e no Ideal, semella unha sorte de compensación excelsa do sacrificio intravenoso a realizar. Non moi cristián, por certo.....ou si????


Noticia do sacrificio solidario-mediático de Don Carlos

CHICO RUBITO: Y qué, Don Carlos....¿Cuánta sangre le llegaron a extraer esos mastuerzillos?

DON CARLOS O BENEFACTOR: Bué.....no sé....¡ocho litrazos, como mínimo!

Abur, yogur.....

Os traballos de Sísifo

Compartir

by Katangueiro

Non é a primeira vez que un, na súa sinxeleza no ánimo e no espírito, síntese pouco menos que Sísifo, condenado pola eternidade a subir un pedazo de carolo monte arriba para ver como éste caía rodando antes de chegar ao cumio. Día si e día tamén. Putada hoxe e putada mañá. Un pesadelo para toda a eternidade, coa diferenza -importante, que conste- de que un non é inmortal, que se saiba a tal hora, e chegará con certeza o día en que tales sentimentos sexan cousa do pasado. Dun pasado decrépito ou dun pasado idealizado, que de todo haberá.


Non é a primeira vez, digo, nin será a última, en que un sinte que se ese pelourazo que hai que subir representase acaso a nós mesmos, ou aos nosos ideais e soños respecto do futuro -un algo así como unha meta-. Tal e como sube representa os nosos avanzos, tal e como baixa os nosos fracasos. Por isto digo que me sinto Sísifo, pois os meus traballos da mañá bótanse con facilidade a perder coas caídas da tarde e do pedrolo.


Pero agora estamos na Semana Santa, din.


Sendo eu pequeno, cando mandaba o ferrolán nos nosos corpos e os curillas nos nosos costumes, chegaba esta época e xa non se podía ser feliz. Non se podía celebrar nada que non fose a resurrección de Xesús Cristo. O sábado, iso si. A maior abundamento, na incipiente televisión franquista podían, con terrible facilidade, martirizarte con misas, procesións e estados de ánimo apocalípticos que daban comezo o xoves santo e non remataban con absoluta certeza ata o mércores de cinza.


Este ano de Deus de 2010, século XXI, mal cambiou certos hábitos. Desde o Colisseum de Roma, berce dunha civilización, un Papa alemán de escuro pasado condena a todos aqueles que promovan o maior crime contra a humanidade que se poida perpetrar: o aborto. A condena vai dirixida, principalmente, contra as mulleres, que son as que abortan, e contra aqueles políticos que aproben as normas correspondentes -normais legais dun Estado de Dereito- ou médicos que as apliquen. A muller frívola e pecadora deberá cargar coas consecuencias da súa libertinaxe. Non ter fornicado, non ter saído con homes, non terse posto unha minisaia ou, simplemente, non ter saído de casa máis que para acudir presta á misa de turno...acompañada.


Algunhas vítimas e familiares de vítimas dos numerosísimos abusos sexuais que o clero de numerosísimos Estados de Europa, América ou África cometeu impunemente -amparados polos seus dirixentes máximos, Obispos e Arzobispos delincuentes, que ocultaron denuncias, falsearon probas, negaron as evidencias de centenares e centenares de casos, algúns deles ocorridos nunha soa das súas Dióceses -algunhas destas vítimas, digo, agardaban esperanzadas que se entoase un mea culpa nun día tan especial como o xoves santo e pronunciado pola máxima figura da Igrexa, católica como é o Papa. Craso erro propio do mesmo Sísifo, convencidos de que os pelouros non sempre han caer e chegará o día en que o castigo dará remate. Mais a Igrexa é a que máis sabe de pedras e castigos e de castigar o adulterio a base de apedrear ás mulleres que o cometeran, que non aos homes.


Igual diso é do que se trata, dun asuntillo de discriminación sexual, xa clásica e definitoria da Santa, Católica e Apostólica. Os abusos sexuais a menores que cometeron membros da Igrexa e que ésta coñecía e ocultaba son abusos de orixe masculina. Son os curas, homes piadosos arrepentidos do seu "efebismo", palabra empregada polo Vaticano para explicar estas indecentes prácticas. Pobres santiños!!!!!!


O caso do aborto entra no terreo do feminino e, polo tanto, do que para éstes paxaros é a fonte do pecado. Pecado mortal!!!!!!!


Pois resulta, señoras e señores, que esas mulleres que abortan fano coa Lei da súa parte, de cara, tomando unha dura decisión e asumindo as súas responsabilidades, pero estes señores que abusan fano na escuridade, con enganos, aproveitándose miserablemente das persoas máis indefensas: os nenos e nenas. Aproveitándose tamén da orixe social das súas familias, pois a boas horas "lle rompes o cú" a un fillo dun avogado, dunha médico ou dun Maxistrado do Tribunal Constitucional. Mesmo para iso hai clases.


Que non se me malinterprete. Non pido para estes membros da Igrexa nada máis do que me farían a min de cometer os mesmos delictos ou de amparar a quen os comete. Nin máis nin menos. Agardaremos a ver en qué queda todo isto. Eu, como Sísifo, probarei de novo a subir o pelouro ese, a ver......e que conste que Sísifo tampouco era un Santo......


EPÍLOGO


Como fose que Hermes quedara durmido e Sísifo así o advertira, decidiu éste aproximarse a unha poza cercana con ánimo de consolar a súa seca gorxa. Debía ser a primeira hora da tarde no Inframundo, que a inmensa pedra viña de caer novamente e establecerse con pesado movemento en lugar moi próximo a onde Hermes adoitaba botarse a durmir logo da comida. Éste non o percibira, polo que Sísifo estaba xa a rentes da auga calma e cristalina, tumbado boca abaixo na herba húmida e coa cabeza sumerxida na pochanca, boca totalmente aberta e esforzos en beizos e lingua de cara a obter deles a súa máxima capacidade de absorción. Tal era a sede.


Unha vez quedou satisfeito, mirou pensativo as ondiñas que el mesmo provocara. A escasa luz que penetraba naquel terrible lugar foi nese momento suficiente para que Sísifo advertise a súa imaxe reflectida no cristalino elemento. Sísifo chorou.


"Por qué choras?", preguntou Hermes, xa esperto e, unha vez advertido da acción do seu condenado, aproximado con rapidez ata o lugar onde o antigo Rei de Éfira quedara tirado. "Acaso choras por fin vencido pola dureza do teu castigo?". "Choro porque nesa charca habita o home máis desgraciado que nunca vin", respondeu Sísifo sinceramente abatido.


Abur, yogur.

Rancios e difusos: usos e abusos dos Centros Cívicos Marinedos

by Katangueiro

Hai no amigo Pacotrón unha tendencia suicida a apuntarse ás causas perdidas, que non é o mesmo que as causas das "perdidas"..........quen lle dera!!!!!!!!

A pasada semana, coincidimos el e eu xogando unha timba de Continental, onde Pacotrón gañou uns bos euracos -que a saber en qué gasta logo-, e asistimos impávidos a unha desas conversas de mamis e papis sobre a actitude okupa dos nosos maiores á hora de aproveitar as potencialidades cívicas dos nosos centros municipais creados a tal defecto.

Estas mamis e papis queixábanse de que o seu centro cívico de referencia, o dos Rosales, convertérase de facto nunha casa de xogo e follón verbeneiro día si e día tamén. Ao estilo do Saloon do oeste, modelo galaico!!!!!

A súa principal queixa viña de que, se ben é certo que, dun tempo a esta parte, se deixaba notar un esforzo por parte de institucións públicas e privadas en organizar actividades para pequerrechos de toda índole, o cal agradecían encarecidamente, e atendendo ao perfil de usuarios e usuarias dos diferentes centros cívicos da Coruña, a resultante de todo isto era que a xente moza-adolescente e nós os carrocillas -tamén algo adolescentes- quedábamos excluídos vilmente do conxunto de actividades divertidas, formativas e deformativas que se veñen programando neste marinedo espazo urbano.

En resumo, que entre bailes de rumba e charlestón, xogos de dominó, birisca e cinquillo e chopito vai e chopito vén, a xentiña xoven e de mediana idade non ten un centro cívico onde caerse morta...e veña botellón e veña alcoholizarse!!!!!!!!! Unha perdición social!!!!!!

Pacotrón, na súa liña habitual, defende aos nosos maiores e excusa as actitudes excluíntes que exhiben alá por onde okupan salas de xogos. Pero eu, que estou ao pé do canón, sei de boa tinta que esta situación se repite ao longo das múltiples redes de centros cívicos e sociais do País katangueiro todo...e mais alá!!!!!!

"As nosas carencias en Centros de Día convirten estes equipamentos de barrio, pensados, certo é, para o conxunto dos cidadáns, no lugar perfecto para as reunións e encontros sociais desta minoría maioritaria silenciosa que son os jubiletas", explica espesito espesito Pacotrón.

"Déixate de enredos", interrompo eu alporizadete, "que esta xente non para de moverse, de aquí para alá, coas bolsas esas que non sabes se levan roupa vella ou verdura, da Caixagalicia á Parroquia e viceversa, como formiguiñas....e esixindo verbenas aquí e alá, e nunca agradecendo nada, e okupando os lugares de todos, que logo lles sobran os nenos, os rapaces, os yonkis e a virxe santísima!!!!! Non ves, pequeno lambón, que onde sentan son os seus bancos, onde toman o sol son as súas prazas, onde xogan son as súas mesas de xogos, e as verbenas son as súas verbenas?....Non ves, pequeno psicópata, que ESTÁN ORGANIZADOS?????? Que son rancios e difusos, que votan na súa maioría ao PePé, aínda que lles quiten as cuantiosísimas citas médicas de tarde, que tanto lles ten a corrupción, mentres eles teñan baile e pulpiño, que prefiren gastar en arreglar un campanario dunha capela que só se enche un día ao ano (o día do Santo de turno ou da Virxe esa que sirve de excusa para chuzarse) que en construír un centro social para eles....e así logo toman ao asalto os centros de todos ao berro de "este centro é NOSO"????? Non ves todas estas cousas, Pacotronista, e non te sulfuras??????", rematei excitado.

"Na nosa sociedade galega, tan tradicional para algunhas cousas, os maiores e os nenos van primeiro, Katanguista, e os demais....onde podemos. Pero dime ti, entón, cal é a túa opción, o teu modelo social: Nós, os que estamos activos, os que cotizamos, primeiro. Logo, claro, os nenés, e de último......os vellotes, of course.

Eduqueison eduqueison......aprendamos a non encher o chan de todos con restos de chicle, aprendamos a respectar as prazas, os bancos, as farolas, as macetas, de todos. Aprendamos a facer cola para subir ao bus ou para entrar no cine ou en Riazor. Aprendamos a consumir responsablemente e a comprarnos o carro que realmente precisamos, e non un catro por catro para facer xentións e levar os nenes ao cole, aprendamos a reciclar e non a tirar as cousas co argumento de que sae máis caro amañalas, aprendamos a defender nós as conquistas sociais que, se ben son desfrutadas hoxe, maioritariamente, polos rancios eses dos que falas, serán mañá desfrutadas por nós...tamén rancios e alcanforados. Aprendamos, coma eles, que cando hai eleccións HAI QUE IR VOTAR polo que che interesa, esteas ou non equivocado. A nosa xeración di que todos os políticos son iguais, pero os jubiletas ben saben a quen votar e a quen non, verdá?????? ORGANICÉMONOS, katanguista do demo, e verás qué ben!!!!! Deixa os centros sociais e/ou cívicos para eles, que non teñen máis, e montemos nós un para as nosas cousas (xogar ao escalestri, privar garimbolas, falar picaradas, ver pelis de mafiosos ingleses, darlle á consola -que non ao consolador- e todo iso). Qué me dis, Katangueiro?????", rematou retando o Pacotrón este.

"Que a este paso",respondín tocándome os ghüevos, "para cando inauguren o ÁGORA, os tres módulos nos que se divide a cousa van quedar así:

Módulo 1: Tute cabrón e Cinquillo de féminas.

Módulo 2: Dominó con cartos e Mus nivel avanzado (só machotes bébedos)

Módulo 3: Salón de Actos para ver a enésima repetición dos goles de Guti e Raúl e algún programa onde bailen jamonas de menos de corenta anos ensinando pernil e muslamen ao son de "Mami, qué será lo que quiere el negro". Os martes e venres...verbena coa orquesta Palacios, precedida do dúo Trébol".

Aí queda o debate, amiguitos......non desesperar!!!!!!!

Noticia de Las Provincias:

Jubiletas en pé de guerra para xogar unhas cartiñas!!!!!

VELLOTE NÚMERO 1: Mira, karterista, kartartista ou como te chames.....A próxima vez que fales así e te metas con nós, vas levar uns zurriagazos que che vai entrar o sentidiño mentras recolles os teus dentes cos dedos da man rotos!!!!!! Vasme dicir ti a min, que estiven no frente de Teruel!!!!!

VELLOTE NÚMERO 2: Pero que dis, Ricardito, se ti en Teruel eras representante de xabróns Lagarto no 47, coñe!!!!!!

VELLOTE NÚMERO 1: É que me lían, leñe!!!!!!!!

Abur, yogur!!!!!!

2010: odisea katangueira 2

by Pacotrón.....a petición.

Poucas cousas hai máis gratificantes que percorrer eóns de tempo á procura do púlsar máis próximo. Alimentarse ávidamente dos quarcks esenciais que nos manteñen dentro da burbulla universal. Consumismo cuántico, seica lle chaman. Misticismo ou barbarie, digo a estas horas.

De camiño á fantástica supernova que hai un millón de anos deu orixe a este faro estelar, vou preferindo unha borracheira con Starbuck, ou con calquera outro Cylon, a intentar convercer a quen non se quere deixar convencer (vid. Penamoa, unha historia).

Tempus fugit. Pois eu tamén fuxo. Como as bágoas baixo a chuvia por entre os poros dun replicante.

Dóeme o espírito de ver con qué facilidade prescindimos da materia que nos rodea. Branca ou escura. Eliminada a golpe de cursor. Como madeira podre (madeira, do latín materia).

A algúns lles recomendaría comezar o ano lendo o relato de Burroughs Conto de nadal: o nadal dun ionki. Eu tamén dubido, pero non permito que iso prenda os meus temores. Sempre podo apurar outro licor de araños en Abydos...ou en Piornedo de Ancares, que tanto ten.

En 2009 aprendín técnicas bárbaras de loita entre persoas. Non me importou enlamarme nas trincheiras da desinformación cibernética. Pacotrón colleu o seu fusil, berraron. Non sería eu quen puxo as balas, respondín.

En 2010 prometo encomendarme á Dama del'acq, á Virxe da barca (virginem> moza, virginem inmaculatam: moza co lime intacto), á nossa Senhora do mar....á Moreneta. A Dama do lago ofertábame unha espada chamada Excálibur. A moza de Magdala tan só un camiño. Un púlsar.

Quedan 360 días para amañalo todo. Quedan 360 graos para cambialo todo.

Noticiero documental: Feijoo año 1.

NO-DO de GÁ. Noticiero documental de Galicia y Aragón.

A punto de cumplirse los seis primeros meses desde la caída del Régimen social-nacionalista, nefasto desgobierno que trajo la ruina y el miedo al conjunto de nuestra querida región galaica, el Presidentísimo de la Junta de Galicia y Aragón, Don Alberto Núñez Feijoo, felizmente liberado de la obligación de esconder su castellanísimo nombre bajo triste forma galleguizada, obligación impuesta por la supina dictadura bipartita de corte gallegoide y estalinista, presentó en rueda de prensa un pequeño pero valioso balance de los hechos más victoriosos de este su I Año Triunfal.

A través de un sencillo, a la par que eficaz, gráfico, que despertó la simpatía de todos los allí presentes por su alegría, buen gusto y la enorme vistosidad de sus diferentes y vivos colores, el Presidentísimo de la Junta desgranó todos y cada uno de sus triunfos con la humildad que le caracteriza, siendo, no obstante, interrumpido, en cuantiosísimas ocasiones, por el conjunto de los reporteros acreditados entre gritos de "bravo", "torero" y peticiones de vuelta al ruedo.

Ya en el terreno más emotivo y entrañable, el Presidentísimo reconoció como su logro más sentido la creación de la línea de escuelas infantiles "La Gallina Azul". Ante una nutrida y bella presencia femenina, Don Alberto empeñó su palabra de honor en que, gracias a esta nueva red de centros educativos, "las absurdas imposiciones lingüísticas a nuestros niños y niñas llegaron a su fin". Entre grandes ovaciones, se presentó el nuevo logo identificativo así como el himno que todos los niños cantarán a partir de ahora.

En otro orden de cosas, la alegre Consejera de Santidad de la Junta de Galicia y Aragón, Doña Pilar Farjas, advirtió a los enemigos de la fe católica, apostólica y Popular que no tienen argumentos morales para la crítica a decisión alguna de este gran gobierno, al tiempo que recordó al conjunto de los pobledores galaicos los principales pecados que llevaron al bigobierno directos hacia las entrañas del mismísimo infierno, y en el caso de los más jóvenes, hacia el purgatorio: el pecado de la imposición lingüística...del gallego y el pecado de la interrupción voluntaria del embarazo, pecados ambos mortales de necesidad y que no tienen ya cabida en esta Galicia que avanza. Recomendó a todos, sin exclusión, penitencia y lecturas apropiadas, entre las que citó las obras completas de Monseñor Escrivá de Balaguer o cualquier artículo de opinión de La Voz de Galicia. Llegados a este punto, la simpática mañica dió por terminada su alocución. Iba ella cubierta de un clásico traje victoriano en negros y grises con apenas unos retoques al más puro estilo del moderno arte naif, que hizo las delicias de los hombres allí presentes y despertó loa envidia de la mayoría de mujeres que los acompañaban.

Por último, el que será sin duda llamado a cumplir con los destinos más altos que la nación española pueda deparar a un hombre, el señor Don Mariano Rajoy, pasó unos apacibles días en nuestra región, acompañado de sus seres más queridos, aprovechando la ocasión para departir amigablemente con nuestro Presidentísimo sobre cosas del más alto nivel, como les es propio a todos los prohombres.

Así, entre continuas muestras del cariño y fervor popular que se les profesa a ambos, el señor Don Mariano Rajoy, Marianico para sus íntimos, apoyó la candidatura olímpica de la Villa y Corte al tiempo que no dejó hilo sin puntada en cuanto a promocionar nuestras bellas y castas playas del sur de nuestra queridísima Región, no sin antes regalarnos este vídeo para que todos ustedes lo disfruten.

Y nada más y nada menos en esta Galicia maravillosa tan orgullosa como española. Arriba Galicia y Aragón. Arriba España.

Con la Iglesia hemos topado, amigo katangueiro!!!!!